Telefon komórkowy (Telefonia komórkowa) – rodzaj aparatu telefonicznego, zazwyczaj przenośnego, komunikującego się z siecią przy użyciu fal radiowych (zasadniczo w zakresie mikrofalowym). W technologii sieci komórkowych słowo ‘komórka’ oznacza obszar zasięgu pojedynczej stacji przekaźnikowej – obsługa telefonu jest automatycznie przekazywana z jednej ‘komórki’ do następnej w trakcie przemieszczania się osoby używającej telefonu komórkowego. Jest rozwinięciem lekkiego, ręcznego radiotelefonu.
Telefon (gr. tele = “daleko” + gr. phone = “głos”) – urządzenie pozwalające na dwustronne przesyłanie głosu na odległość pomiędzy dwoma lub większą liczbą aparatów.
W tradycyjnym podejściu do telefonii rozróżnia się zagadnienia związane z:
* urządzeniami komutacyjnymi odpowiedzialnymi za zestawianie połączeń (centrale, koncentratory, bramy czyli gateways)
* urządzeniami liniowymi i mediami transmisyjnymi (kable miedziane i światłowodowe, radiolinie, przełącznice, urządzenia zwielokrotniające),
* urządzeniami abonenckimi zwanymi czasem terminalami (telefon, telefaks, modem)
GSM (ang. Global System for Mobile Communications, pierwotnie Groupe Spécial Mobile) jest najpopularniejszym obecnie standardem telefonii komórkowej. Sieci oparte na tym systemie telekomunikacji oferują usługi związane z transmisją głosu, danych (na przykład dostęp do Internetu) i wiadomości w formie tekstowej lub multimedialnej.
GSM 1800 (nazywany także Digital Communication System (DCS), lub DCS 1800) – standard GSM w którym transmisja mowy i danych może odbywać się w paśmie częstotliwości 1710 – 1880 MHz. Jest on drugim, po GSM 900 najbardziej rozpowszechnionym standardem GSM na Świecie. Obecnie używany jest w większości państw europejskich, azjatyckich, afrykańskich, w Australii i Oceanii oraz w niektórych krajach Ameryki Południowej i Środkowej.
Personal Communications Service (PCS) – termin, który powstał w USA jako określenie systemów telefonii komórkowej używających pasma częstotliwości 1900 Mhz (należą do nich między innymi D-AMPS, IS-95 i GSM 1900).
Universal Mobile Telecommunications System (UMTS) (ang. Uniwersalny System Telekomunikacji Ruchomej[1]) to system telefonii komórkowej trzeciej generacji, będący następcą systemów 2G takich jak GSM. Dzięki nowemu interfejsowi radiowemu polepszony został znacznie transfer danych pomiędzy abonentem a siecią, co zaowocowało poprawą jakości oferowanych usług.
Z rozwojem UMTS związane były ogromne koszty poniesione na zakup licencji i infrastruktury telekomunikacyjnej. Zdania analityków co do zwrotu poniesionych przez operatorów nakładów są podzielone: niektórzy wskazują na rewolucje na rynku usług telekomunikacyjnych – możliwość mobilnego dostępu do internetu o wydajnym (w porównaniu z poprzednimi systemami) transferze, łatwe do przeprowadzenia wideo-rozmowy, inni wskazują na brak tzw. killer application, która była by źródłem wysokich przychodów dla operatorów i zagrożenie związane z rozwojem alternatywnych standardów takich jak WiMAX.
